Tijdens het schoonmaken van mijn B&B praat ik met mezelf. Niet hardop hoor — zo ver is het gelukkig nog net niet — maar het scheelt weinig. Terwijl ik met militaire precisie de plinten afstof, vliegen de ideeën door mijn hoofd. Nieuwe koffiekopjes misschien? Andere dekbedovertrekken? Of toch eindelijk die wc-deur in de Drogenapkamer fixen? (Ja, die. De deur die er niet is. En nee, de melding in de boekingsmail maakt het blijkbaar niet minder ongemakkelijk om op gehoorsafstand van je partner te zitten.)
Alles voor de gast
Ik geef mijn kamers de aandacht van een toegewijde B&B-eigenaar. Alles blinkt, de bedden zijn strak opgemaakt, en zelfs de doucheputjes worden gecontroleerd op verdwaalde haren. Een fris en schoon verblijf voor mijn gasten, daar ga ik voor. Mijn eigen huis daarentegen… tja.
En thuis? Nou ja…
De keukentafel is inmiddels multifunctioneel: werkplek, postkantoor en verzamelplek voor theeglazen, papieren en kabeltjes. Eten doe ik vaak op de bank, want daar hoef je tenminste niks opzij te schuiven. De zolder, nu mijn slaapkamer, lijkt meer op een opslagruimte met slaapmogelijkheid. Dozen, manden en kledingstukken zwerven rond in een eindeloze tussenfase. ’s Ochtends kost het me onnodig veel tijd om iets draagbaars te vinden. Gelukkig werk ik ook in een kledingwinkel — dat bespaart me thuis de keuzestress als ik moet werken.
Van zonnig terras naar partytentkerkhof
En dan het terras. Ooit bedoeld als zonnige zithoek, nu vooral een openluchtmagazijn met als blikvanger het geraamte van een oude partytent. In scherp contrast met de binnenplaats van mijn B&B, die ligt er natuurlijk altijd keurig bij. Geen rommel, geen onkruid.
Conciërge in de bezemkast
En terwijl ik met frisse tegenzin een van de badkamers dweil, komt ineens die confronterende vraag bovendrijven: waarom gun ik mijn gasten een smetteloos verblijf, terwijl ik mezelf laat wonen als een conciërge in de bezemkast?
Kleine stap, grote winst
Tijd voor verandering. Mijn huis verdient ook aandacht. Niet alles tegelijk — ik ben geen twintig meer — maar ik kan ergens beginnen. De keukentafel opruimen bijvoorbeeld. Dan kan ik weer aan tafel eten zoals een volwassen mens. De rest volgt vanzelf. Nou ja, in theorie dan.
Frisse lakens
Vanavond plof ik op de bank met een glas wijn en een film waarvan ik me niet meer kan herinneren of ik ’m al heb gezien. Niet omdat het moet, maar omdat ik het mezelf gun. En als ik morgen echt wakker wil worden in een opgeruimd huis met frisse lakens en zonder stapels rommel? Dan weet ik waar ik moet zijn. Ik heb het besluit genomen: ik doe mezelf een nachtje cadeau. In mijn eigen B&B.